Завгүй байна, гэснээс их завгүй юм шиг дүрдээ итгэж амьдрах зугаатай юм аа, ядаж л хоббитож гиюүрэхгүй, ер нь "Дурлал гэгч нь хийх юмаа олж ядсан, цаг завтай хүний зугаа болой".

Завтай болохоороо нэг "зугаацана аа"

энэ жилийн сүүлийн бичлэгийг http://igaa.blogspot.com/ блог дээр бичлээ.

2006 онд хамт байсан blogmn-ний күнд гарууд болон энэхүү блогийн зочин танд шинэ оны баярын мэнд хүргэе

Бамбарууштайгаа баавгайтай чихэр хуваах юмсан. Хараад өхөөрдөхгүй байж чаддаггүй, өхөөрдөх тусам хайр хүрдэг, хайрлах тусам хазмаар болдог дэндүү эгдүүтэй тэр хөөрхөн бамбарууш даанч минийх биш, манай нагац эгчийн охиных байсан болохоор эгчийндээ очихдоо л хайртай бамбаруушаа тэвэрч, орох гарах болгондоо "хөтлөх" хосгүй боломж олддог байв даа, бөөрөнхий хөөрхөн чих, жүмбэгэр цэвэрхэн хошууг нь халтайтал чирж тоглоод өвөртөө хийж зөндөө эрхлүүлнэ... Цамцан дотуураа чихэж "жирэмсэн" болсоноо товчоо нэг нэгээр нь тайлж “хүүхдээ төрүүлээд” нялх нярай бамбаруушаа сүүгээр "угжиж", элгэндээ тэвэрч бүүвэй дуулж, ээж байхын жаргалыг сүүний үнэрээсээ салаагүй “хүүхэд ээж” зүрхээрээ мэдэрч амсаад л ... Заримдаа бамбаруушаа нөхрөө болгочихсон сугандаа хавчуулаад ажилруугаа тавчиктайгаа гарч гүйсэнээ гэнэт анзаарсан болж өөө гээд буцаж гүйгээд л ...

Хаалгаа хаагаад унд хоолоо умарттал, хамар дээрээ хөлс бурзайж, хацраа улаа бутартал тоглодог байсан хүүхдийн дөрвөлжин өрөөнд хүний амьдрал яг л тэр чигээрээ гэгээн тунгалаг нүдэнд нь бичигдсэн янзаараа будаж өнгөлөөгүй гоёж гоодоогүйгээр бичил ертөнцөд давтан амилж байдаг юмсанжээ ...

За тэр ч яахав, гол нь "миний" бамбарууш ... хөөрхөн нүдтэй хосгүй бамбарууш ... уран гоё гүн нарийн давхраатай шилэн тунгалаг нүд нь өөдөөс яг жинхэнээсээ хараад байгаа юм шиг ... үе үе гэрэлд ер бусаар очтон гялалзана ... гялалзах бүрт нь улам шохоорхон автаж хүүхэд цээжинд амтат мөрөөдөл бялхаад бяцхан зүрх цангинасан инээдээр цохилдогсон ... гэтэл ... гэтэл нэг өдөр тагтан дээр тоглож байгаад санаандгүй унагаагаад ... сандран гүйж гараад авахын хооронд өөр айлын хүүхэд аваад явчихсан байдаг юм даа ... зөндөө уйлсан ... одоо өөр хүүхдийн тоглоомын хайрцаганд хэвтэж байгаа гэж бодохоор л гашуудмаар ... гялалзсан нүдийг нь харж ухаангүй жаргалтайгаар дахин инээх юмсан, даавуун улаахан хэлийг нь хамарт нь хүргээд баярлахсан, үзсэн хүүхэлдэйн киногоо өнгөтөөр ярьж өгөхсөн, дуу дуулж байгаагаар төсөөлөн сонсохсон, өхөөрдөн байж хоол халбагадан суухсан, сүнс болгон хувцаслаад үнэн сэтгэлээсээ айхсан, ууртай зарим өдрөө чигчийдэж байна гэж тоглоод өрөөний буланруу шидэх юмсан ...

Саяхандаа, угаасаа л минийх байгаагүй тэгээд сүүлдээ бүүр өөр хүүхдийнх болчихсон бамбаруушаа зүүдэллээ ... зүүдэндээ тодоос тод хоёр тунгалаг нүдийг нь харав ... бамбаруушны сондор мэт гоёмсог нүд нь амилчихсан, давхараагаа зөөлөн дэрвээд ... ер бусын тэр нүдний сэтгэл татам увидасыг юутай ч жишихийн аргагүй ... чив чимээгүй хараад л байсан ... гоё зүүд богинохон ч юм, хэтэрхий баярлах дэмий ч юм, тэр дороо л сэрчихсэн, хайран зүүд гэж харамсмаар, хүчээр буцаад унтмаар ...

Хүүхэд нойрны сүүлчийн зүүд байжуу ... хоромхон зуурын гялбаа татуулаад замхрахдаа хөндий цээжийг минь нэвт зүсээд сарнижээ "миний" гоёмсог бамбарууш ... 

Уламжлал ёсоор өглөөний цайгаа аваад өрөөлүүгээ гэлдэрч явахдаа хоол хийлгүй хичнээн удаж шанага яаж барьдагийг заалгах дээрээ тулаад байгаагаа анзаарав. Их хотын нүргээнд чимээ нэмж, ажилдаа сургуульдаа яарч байгаа шоргоолжин хүмүүс замдаа өндөг, мантуун бууз, дүфүний цай, халуун зайдас мэтхэнээр явдал дундаа гялс хооллоод байдгийг санаж УБ-т яадаг билээ гэж бодтол өглөө бүх дэлгүүр, үйлчилгээний газрууд тас хаалттай, кафе гуанзууд бүр сураггүй, 24-ийхэнийг эс тооцвол. Өглөөний цайг гэртээ л зооглохоос өөр хувилбар байхгүй юм байна шд. Мань мэт нь яаж ийж байгаад л цагаа тулгадаг болохоор ажилруугаа шууд гарахуу, халуун цайнд түлэгдэх үү гэдэг сонголтонд унаж, мэдээж сураагүй биш ойлгомжтой. Сүүлдээ ч үд хүртэл өл даахгүй залуу нас гэж юу байдын болтой юм бодсон шиг, ажил ихтэй үед заримдаа үдийн цай ууж амжихгүй болонгуут шүлсээрээ унд хийгээд шууд цадаж, үйлт ходоодыг жийх шиг болно доо, яалт ч үгүй орой болоход хонхолзож хохийж махийсан амьтан бөөн мах зажлахгүй залгиад шөнөжин танил мангаснуудаа зүүдэлжугам. Энэ бол залуу цагийн хэрэг. Үүлэн сүүдэр дайрахад даардаг болж, үдийн цай холдохыг андахаа байгаад ирэхээрээ хүн чинь өөр болж өдрийн хоол байтугай өглөөний ундыг хүртэл хэлэлцэх хэргийн төлөвлөгөөнд зайлшгүй асуудал болгож оруулдаг юм байна ай хө зэ юү.

Манайд чинь үйлчилгээний салбар чухам цэцэглээд байдаг, гэтэл яав, зах зээлийг мэдэр л дээ ... цаана чинь өглөөний цайг умартаад гүйж явдаг бүхэл бүтэн арми гудамжинд унаанд хөлхөж байна шд. Яг тэр замд нь отоод бүлээн сүүтэй цай, кофе, зөөлөн сэндвичийг шууд сайхан авч явахад нь бэлдээд, алив та мөнгөө л нааш нь, баруун зүүнээрээ солилцоход ердөө гурван секунд гээд инээмсэглээд зогсож байх хөөрхөн өнгөтэй цэвэрхэн түцхэнүүд байвал монголчууд урт наслах гээд байна таминь гсн. Явж сүүний фермтэй гэрээ байгуулдийм билүү ...

过了这个村,就没有这个店 Guo le zhege cun, jiu mei you zhege dian

гэж хэвшмэл хэллэг байна л даа (俗语 suyu)

үгчилбэл: Энэ тосгоныг өнгөрчвөл дахиад ийм дэлгүүр тааралдахгүй

утгачилбал:Алдвал ахиж олдохгүй,сайхан хайр гэж байдым шүү  (армаантик орчуулга хийсэн дэгдээхэйг шүтэв)

Оюутан ахуйд нэг лекц дээр өвгөн багшийн маань хэлсэн зүйрлэл их ончтой. ... Лекц бол талх юм хүүхдүүд минь. 30 ширхэг талхыг 30 хоногт идэх үүрэгтэй оюутан өдөрт нэг талх хэрчиж идээд сарын дараа гэхэд бүх талхаа идсэн байх ёстой гэж саная. Гэтэл манай оюутнууд талхаа идэхгүй явсаар байгаад нэг мэдсэн шалгалтын өмнөх 3 хоногт эсвэл бүр шалгалтын яг өмнөх өдөр гэнэт харсан 30 талх байж байдаг, талхаа яахав ийхэв болон сандарч аргагүйн эрхэнд учир зүггүй чихэж гарна, угаас 30 талх яаж л нэг өдрийн дотор гэдэс ходоодруу орохов дээ, чихээд орууллаа ч гэсэн хоол биш хямрал болж эмнэлэг явах болно. Ингээд зорин тэмүүлж ирсэн үүрэг чинь үл гүйцэлдэж хайран эрдэм яйрин болно шүү хүүхдүүд минь ... (овоолж овоолж нэг дайрдаг зангаа яс махаараа мэдрэх болгонд багшийн энэ зүйрлэл санагдаад байдаг юм, багш болгон хүндэлдэг өвгөн багшийгаа чих хатуутайг далимдуулж тэнэг оюутнууд бид мөн ч их шаагилдсан даа)

Бас нэгэн багшийн зааж өгсөн “залхуурах” арга (үнэндээ манай захирал багш л даа, жинкэн бука толгой). ... Та нарт тэгж олон мэргэжлийн ном уншихад хэцүү байгаа бол нэг хялбар гоё арга хэлье. Ямарч салбар чиглэлд гол төлөөлөгч үндэслэгч гэгддэг хэдхэн том эрдэмтэн бий, тэднээс сорчлоод за ер нь 5, 6-аас хэтрэхгүй цөөхөн бүтээл бий дээ, тэднийг л уншчих, тэгвэл цаана нь үлдсэн мянга мянган хуулсан номнуудыг унших ямарч хэрэггүй болохийм байгаам. Эхлээд уншихад ойлгохгүй байх, дахин дахин унш, толгойгоо ажиллуул, суурь бүтээл цөөхөн байдаг, бусад нь хуулдаг юм ... (багшийгаа бүр саначлаа)

Ойрдоо ханцуй шамлан дайрах их ажил байгаад байдаг. Бага сургуулиас эхлээд багшаар загнуулж шахуулан байж сая юм хийдэг болсон өөдгүй дадлаа үгүйлээд байхын, хэн ч загнаж шахахгүй болохоор заримдаа намайг загнаад өгөөчээ гэж мөрөөдөх шахуу юм болж байна шд. Ингээд л санаа алдан байж багш нарынхаа сургаалийг нэхэн дурсаж сууна даа. Лам багш минь ээ, би жанчуулмаар байнаа гэсн.

Хайрын тухай ...

гэдэг кино байнаа... Токио, Тайбэй, Шанхайд өрнөж байгаа 3 хэсэгтэй, 3 янзын хосууд. (About love (2005.4))

-Бид чинь азиуд гэсэн шиг л нэг ч үнсэлцэхгүй (юун секс нүдний булай), холоос хараад л, авангард загварын хайраа өдөр болгон чекист стилиэр илэрхийлээд жигтэйхэн, энэ бол токиогийн урлаглаг хайр байлаа.

-Найз залуудаа хаягдсан булбарай туяхан охин бачуурсандаа алх хадаас цахилгаан хөрөө бариад юу юугүй өргөж даашгүй том номын тавиур хийгээд тавьчвал яахуу, унжийгаад уйлж суухын оронд бүтээлч, эдийн засагч, зах зээлч ... ийх зүгээр, хүмүүс дандаа ийм байвал айлуудын номын тавиур багтахгүй баларчийхгүй юу гэсн, тайбэйгийн ашигч "хайр" ийм байв.

-10 жилийн охин гэрт нь өрөө хөлсөлж суугаа ах залууд нууцаар бундан наагаад, бороонд цамцыг нь тэвэрч зогсох цэвэр тунгалаг сэтгэлийн тэсрэлт ... болбаас шанхайн хүүхэд хайр ... Te quiero ... Te quiero ...

Үхээд өвдөөд хавдаад дуусдаг со киног бодвол сэдэв нь бичкэн бичкэн өгүүлэмж илэрхийлэмжтэй, нарийн нугалаас, торгон мэдрэмж агуулсан ... савж унахыг хүсвэл савж унаж, шимширэхийг хүсвэл шимширч болох хөнгөхөн хөөрхөн л юм.

Хайр гэснээс хайр гэж юу билээ, таньдаг ч юм шиг таньдаггүй ч юм шиг ... нээх үзсэн хүн байх чинь гэсн ... (хадууркү юу)

Сүлд модны мөчир дээр тоглоом болон гялтганасан миний шилэн зүрх

Сүүтэй цайны дээжинд өрөм болж хөвсөн тослог цагаан зүрх

Дурлал гэдэг дайнд буудуулж үхсэн баатар зүрх

Дун цагаан инээдээр дахин амилах хүүхэд зүрх ээ мэдүү яадын (дальчиганав)

Сар нарны хооронд цам харайсан чөтгөр зүрх чинийх ...

Бид айв, тэд цочив

Бут үсрэв, хааз нэмэгдэв

Арханд үлдсэн уул

Арга барагдахад дэндүү хол

Бид дөрвөн хөлтэй, тэд таван араатай

Буун дуу тас няс, салхи шуугина

Тарцгаая, ядаж нэг нь амьд үлдье

Тал руу биш уулаа л тэмцэнэ шүү гэх

Санаа уул даваад алга боловч

Салтаанд нь гэрэл туссан бие эндээ

Азгүй юм, би гэдэг боохой

Араас нэг машин нь дагачихаж

Бултаад ард гарлаа, бул чулууны ард хэвтэж үзлээ

Буудуулсан болж унаад зогсоход нь хурдалж үзлээ

Арын уул уг нь энүүхэнд байдаг

Аймшиг харин бүр ойрхон байдаг

Аахилж явахдаа аавыгаа бодсон гэвэл үнэмших үү

Архирч давхихдаа ээжийгээ “харсан” гэвэл итгэх үү

Үхэх байсан бол тэд үхээд шийдчих байсан юм

Үр би үхэж бол болохгүй шүү гэж гүрийнэ

Хашгирах хараах хүмүүсийн дуу холдоод явчихлаа

Харайлгах миний бие “ганцаардаад” явчихлаа

Улам хурд нэмэгдэв

Ухаа даваад алга болов

Чих дүнгэнэнэ, цус гоожно

Чигээ өөрчлөөд ууландаа ирэв

Дорой муу анчидтай таарч

Дробинкны гурван тугалга “аваад” үлдсэн нь тэр

Гэхдээ надад тугалга өгөөд

Гэмгүйхэн явсан нэгийг маань

АК-гаар шүршиж унагаад

Ачаад явсан юм билээ

Бүтэн ирсэн “Бор хацарт” бид хоёр

Бүтэн сар тэр уулнаас буугаагүй юм

Азарган чоно болоод тэр маань яваад өгсөн

Азгүй би нэг чих дүлийрээд үлдсэн

Үрээ үлдээсэн жилдээ, тэр минь

Үдийн хэрд үргээлгэнд ороод

Амьсгал хураасан бие нь бүтнээрээ

Алтайн цаагуур урагшаа хил давсан

Түүнийг хятад хуушуур болж байхад

Тонхилын ойролцоо би болзож явлаа

Үхсэний араас үхэхгүй гээд

Үр удмаа үлдээж явлаа

Даанч гай газар дороос

Говь-Алтайнхан модон дотроос гэгч болж

Үүрийг минь ухаад

Үрсийг минь суйлчихсан

Хань минь хариугаа авах гэж яваад

Хамаг биеэ шүүрэн шанага болтол буудуулж

Чоно нэртэй ч хүн шиг явсан намайг

Чогчигоноос өөр нөхөргүй үлдээсэн дээ

Халуун зуныг хэвтэж өнгөрөөлөө

Хамар доорх мөндлийг ч тоолгүй

Галуу буцтал турж хэвтсээр

Гансарч, гасалсан даа

Ерөөсөө ингэж хээрээр гэр хийж явахаар

Ердийн нохой шиг тэжээвэр явъя гээд

Сумын төвөөр орлоо доо

Судалж жаахан шогшлоо доо

Боргон хуцах ноход цатгалан боловч

Бодож байсан шиг минь харин эрх чөлөөгүй аж

Хүний эрхээр жаргахаар чонын эрхээр зовъё гээд

Хөвч рүүгээ хөнгөхөн алхлаа

Тэгсэн байдаггүй ээ

Тэгнээд нэг нөхөр мод бариад ирлээ

Холд гээд тэр ойлгох биш

Хохь чинь шүү гээд архирлаа

Буун дуу тас

Бурханы өмнө би зогсож байна

Галзуу бол байгаагүй юм шүү

Гансарсан гэвэл харин үнэн шүү

Богинохон энэ амьдралын минь

Буруу зөвийг шийдэж аль

Диваажинд аваачна уу, тамд илгээнэ үү өөрөө мэд

Дэлхийд харин буцаавал чоно л болгож хайрла

өмнөтгөлд: Burnak андын бичлэгийг соёрхоно уу. Burnak-d амжилт хүсье.

Говь-Алтайд чоно галзуурсан бололтой

Б.ТӨГС (2006.11.03)

Тус аймгийн Тонхил суманд галзуурсан байж болзошгүй чоно хүн рүү дайрчээ. Нутгийн иргэд сэжигтэй чоныг өнгөрсөн сарын 31-нд устгасан байна. Үхсэн чонын цуснаас дээж авч шинжилгээнд явуулсан аж. Чоныг галзуурсан  эсэхийг шинжилгээгээр эцэслэн тогтоогоогүй байгаа ч 200 гаруй мал, арав орчим нохойд вакцин тарьжээ. Шинжилгээний хариу ирэх долоо хоногт гарах юм байна.

Ээж намайг 4-р ангид байхад “Франкийн Аннегийн өдрийн тэмдэглэл” гэдэг зузаан ном авч өгч байсан юм. Фашист германуудад хавчигдаж байгаа еврей гэр бүлийн бяцхан охин Аннегийн бодит өдрийн тэмдэглэл байлаа. Тэр номыг уншсаар байгаад Анне миний найз юм шиг санагддаг болсон байж билээ... тэр: “... өнөөдөр ээж миний дуртай хоолыг хийж байгаа, би дээврийн шатан дээр суугаад төмс арилгаж байхдаа хөрш айлын хөвгүүнтэй зөндөө юм ярьсан, эгч миний яриаг тоож сонсох биш, сонссоод ч ойлгохгүй, нүдээ том болгож харчаад дахиж ийм солиотой юм битгий ярьж бай гэж сургаад цааш алга болж өгнө, харин манай хөрш хүү бид хоёр хааяа хэдэн цагаар ч хамаагүй дээврийн хонгилд ярилцаж суудаг, сургуульдаа явах аргагүй болсоноос хойшхи миний хамгийн сайн найз... тэр бас их хөөрхөн нүдтэй...” гээд бичсэнийг нь уншихаар Аннетэй ярьж байгаа юм шиг л санагддагсан ...  Аннегийн тэмдэглэлийг уншсаар дуусах дөхлөө, төгсгөл нь ямар нэг төгсгөлгүй, зүгээр л урьдын адил нэг өдрийн тухай... тэгээд дуусчихав ... хамгийн сүүлийн хуудсан дээр Аннегийн биш харин өөр нэгэн хүний бичсэн жижигхэн зурвас шиг зүйл байлаа... "тэдний гэр бүл нуувчнаасаа баривчлагджээ ... 13-хан настай бяцхан охин гестапын шоронгийн хатуу ширүүн эрүү шүүлтийг дааж тэсээгүй шоронд нас барсан" ... надад уйлмаар байсан ... дотны найз минь байхгүй болчихсон юм шиг хоолойд юм тороод ... залгих гэхээр хөндүүрлээд ... өдөр өдрөөр хуудсыг нь эргүүлж суусаар дэндүү дасал болсон байжээ Аннетэй. 13 настай гэхэд амьдралыг аль хэдийнэ өөрийн гэсэн өвөрмөц ертөнцөөр хардаг болсон дэндүү хэрсүү, маш ухаантай охин байсан санагддаг юм одоо бодоход...

Аннегийн нөлөө байсан байх, бас шилжилтийн насны халуурал ч биз, 12, 13 наснаасаа би баатар тэмдэглэл сараачиж эхэлвэй... энх цагийн эрх хүүхдийн тэмдэглэл ч гэж дээ ...

“... Өнөөдөр Цэдэндаш багшийн хичээл дээр би бүх тэгштгэлээ бодоод онц авцан, ээжид дэвтэрээ үзүүлнэ ээ, тэхээр ээж “миний басган бэрхэл даа” гэх байхдаа... нээрээ хичээл дээр Нямка өлсөөд байсан гэжээлэй... Мөнхөө намайг ардаас хатгаад ерөөсөө томоотой суухкү байсан шал тэнэг... хичээл тараад Уугий Нямка бид 3 гөөхий авч идсэн, маргааш Нямка хорхойны зурагтай бурамтай чихэр авчирна гэсэн, ээж нь Бээжингээс авчирсан гэжээлэй ...”

“...Манай байрны ах нар сагс тоглож байналэй, Цээгий ах хамгийн мундаг нь... би болкон дээр самар цөмж байгаад ясыг нь шидсэн чинь нэг эгчийн толгой дээр уначихсан хихи... өнөөдөр Ганаа, Оогий, Мандаа бид дөрөв шар байрныхантай эрзээнээр уралдана, тэдний Бабуулай байрныхаа аварга нь гэжээлэй, би Бабуулайтай эрзээнд оросоор хождог, монголоор тоглохоор хааяа хожигдчоол байдын, бид дөрөв юу ч гэсэн гээд Уугийг бас авч явах гэжаагаа, бид нар шар байрныхныг заавал хожно шүү гэж тангараг өргөсөн... ээж намайг гурилаа зуураад ногоо арилгачихвал гараарай гэсэн”

“... баларсаан... манай Ндай жорлонгийн ус ууцан... ах ном уншаад сууж байсын, би хөдөлмөрийн хичээлийн нэхмэл оёж байсын, манай дүү мөлхөөд л дамжаад л ааүү вав үүүү врр врр врр ий ий гээл тоглож байснаа гэнэт чимээгүй болцон, би анги дээр өнөөдөр Тайвнаа Нарааруу шалны алчуур шидсэнийг нь бодож байгаад анзаараагүй юм шиг байнаа, яанаа, тэгсэн чинь ах номоо уншингаа жорлон орох гээд ... тэгчээд дүүг авкү намайг дуудаад байгаам даа... очсон чинь Ндай жорлонгийн ус алгаараа цохиж цацаад цацрахаар нь баярлаад, үс толгойгоо норгоод бүр гараа амандаа хийгээд энгэр нь нил норцон ... дүү ах бид хоёрыг харсанаа бүүр баярлаад дэвхрэх гээд ... бид хоёр аааааааааааа гээл хашиграад байсан чинь дүү харин жаахан айчихсан, ах сэжиглээд намайг ав гэж түлхээд, муугаараа би л Ндайг усанд оруулсан ... тэгээд ах бид хоёр гэрийнхэнд хэлкү гэж тохирсон...дүү хэлд орохоороо энийгээ санакү байгаасай ...”

“... Байрны ах нар өнөөдөр шийдэн дээр байхгүй байна. Би Чейзийн “Боржын бөгж”-ийг уншаад дуусаагүй л байгаа, хүүхэн амиа хорлодог нь аймаар... би хүж асаагаад жорлонгийнхоо гэрлийг унтрааж ороод ном уншсан, хүжийн галд нэг юмуу хоёр үсэг л харагддым байлэй, ёстой хэцүү, Ундрахыг өрөвдөөлайсан... "

"... орой даалгавараа хийгээд дуусахлээрээ герман сэтгүүлээс хөөрхөн хүүхэн харж зурна аа, эртээдийн зураг гоё болсон ээж намайг авъяастай гэж магтсан, ээж өөрөө зурж чаддаггүй болохоор миний бүх зураг гоё санагддаг байх л дөө... Бага ангид байхад Энхбат намайг зургийн хичээл дээр гуйгаад л байдаг байсан, би гэхдээ Ганчимэгийн зургийг зурсаар байгаад хонх дуугарчихдаг байсан л даа, Энхбат гомдсон болуу, гэхдээ яадын тэр өөрөө гоё дуулдаг мөртлөө намайг дандаа номоор зодоод байдаг байсым чэн муу мойног хуруут... Би нээрээ зураач болно гэж мөрөөддөг байснаа больчихсон. Уул нь 6 настай байхдаа ерөнхийлөгч болохоор шийдсэн л дээ, тэгээд хүн болгонд ярьдаг байсан, ерөнхийлөгчийг үлгэрт гардаг хаан гэж боддог байсан юм чинь. Гэхдээ 2-р ангидаа ороод кондуктор л болох юмсан гэж хүсдэг болчихсон, тэгээд хүмүүмст цаас урж тараадаг, гоё байсан л даа... дараа нь ээжийн ажил дээр очоод эмч болмоор санагдсан, харин одоо бол юу болохоо мэдэхгүй л байна, мэргэжил бүхэн сайхан гээл багш дандаа зохион бичлэг бичүүлдэг, гэхдээ надаа лав худалдагч муухай, цэнхэр дэлгүүрийн муухай ааштай эгч шиг ... би нээрээ дайн болж байна гэж зүүдэлсэн, үнэнгээсээ дайн гараад буцаад картын бараанд орчвол мөн балрав аа ... за за ээж ирэх болжийнэ, гэрээ цэвэрлэкү бол...”

Амьдралын нэгэн тасархай, дурсамжийн марташгүй хуудас буюу ...